Sanat dünyasında hasat mı, haset mi?..

Bugün size sanat dünyasından bir haber (Müzisyen solist Hadise’nin kıyafetleri) üzerinden önemli bir meseleyi anlatmak istiyorum…Bu mesele bir kişinin, bir sanatçının ya da bir olayın ötesinde…Bu mesele aslında bizim toplum olarak nasıl insanlara dönüştüğümüzün aynası…Bir sanatçı hedef alınıyor, eleştiriliyor, hatta saldırıya uğruyor…Meslektaşlarından en azından:“Biz aynı mesleğin insanlarıyız… Aynı yollardan geçtik… Aynı zorlukları yaşadık… En azından adaletli olalım…” desteğini verir, hedef sanatçının yanında yer alırsınız…***Ama tam tersi oluyor… Bazıları (Meselâ sesine ve yorumuna hayran olduğum Umut Akyürek) , saldırıya uğrayanın yanında durmak yerine, saldıranın yanında pozisyon alıyor…Peki neden?..Çünkü mesele artık sanat değil… Mesele artık haset…Bakın çok net söylüyorum: Türkiye’de en büyük sorunlardan biri liyakat değil…En büyük sorunlardan biri ekonomi de değil…Türkiye’nin en büyük sorunlarından biri sosyolojik ve psikolojik…Ne mi?..

Söyleyeyim: bir başkasının başarısını hazmedememe hastalığı...Ben yapamıyorsam o da yapmasın!..Gıpta etmek başka bir şeydir… Haset etmek bambaşka bir şey…Gıpta eden insan der ki:“Helâl olsun, ben de çalışayım, ben de yapayım...”Haset eden insan ise şunu der:“Ben yapamıyorsam, o da yapamasın!..”***İşte bugün sanat dünyasında gördüğümüz tablo tam olarak budur…Bir kadın sanatçı üzerinden koparılan tartışma…Bir başka sanatçının onu savunmak yerine eleştirmesi…Bu sadece bir fikir ayrılığı mı?Hayır… Bu, çok daha derin bir şeyin göstergesi:Dayanışma eksikliği…Karakter zaafı…Ve korku… Evet, korku!Çünkü bazı insanlar doğru olanın yanında durmaz…Güçlü olanın yanında durur…Sanatçı değil...

Sadece bir figür...Bugün Türkiye’de sadece sanatta değil…Medya’da… siyasette… akademide, aynı refleksi görüyoruz:Haksızlığa uğrayanın yanında değil, gücü elinde tutanın yanında saf tutan insanlar…Ve sonra hep birlikte şunu soruyoruz:“Bu ülkede neden adalet yok?..”Adalet yok çünkü cesaret yok…Adalet yok çünkü insanlar risk almak istemiyor…Adalet yok çünkü insanlar doğruyu savunmak yerine kendini korumayı seçiyor…Sanat, cesarettir...

Sanat, iktidara değil, vicdana yaslanmaktır…Ama sanatçı eğer gücün yanında hizalanıyorsa… Eğer meslektaşını yalnız bırakıyorsa…O artık sanatçı değil… Sadece bir figürdür…